SİVRİSİNEĞİM
Genelde yorganını boynuna kadar çekerdi, sanki dış dünyanın gürültüsünden korunmak ister gibi. Ama yüzünü hiçbir zaman örtmezdi. Kendi nefesinin sıcaklığından rahatsız olurdu. Bunu biliyorum; çünkü geceler boyu onu izledim. Bir hırsızın banka planını çıkarır gibi, sabırla, sessizce… Her nefesini, her dönüp kıvrılışını ezberledim.
Kollarını yorganın altına sıkıştırır, ellerini görünmez kılardı. Yatağa girişi bir ritüeldi. Hep aynı saatlerde olurdu; bazen üç, bazen dört. O saate kadar beklemekti benim için en yorucu kısım. Neden bir insan uykuya bu kadar geç teslim olurdu, anlayamıyordum. Oysa gece uzun, sessizlik derindi. Benim için zaman sabırla örülmüş bir bekleyişti.
Bir gece, “artık zamanıdır” dedim kendi kendime. Kanatlarımın titremesiyle karanlığı yaran bir mızrak gibi yüzüne doğru uçtum. Hedefe kilitlenmiş bir içgüdüydüm sadece. Tam iğnemi batıracakken başını salladı. Ne el kaldırdı, ne bir öfke gösterdi. Sadece sessizce “git” dedi, beden diliyle.
İlk gece olmadı. İkinci gece de… Ama üçüncüde bir şey fark ettim: beni öldürmek istemiyordu. Sadece rahatsız edilmemekti amacı. O kadar. Ve o anda içimde bir şey değişti. O kadar küçük bir canlıyı bile öldürmeye yanaşmayan bir insanın yanında, ben de doğamı sorgulamaya başladım.
Kan emmekti yaşama sebebim. Bizim için yaşamak, birkaç mikrolitre kan, birkaç saniyelik temas demekti. Ama onun sessizliği, varlığı, o tuhaf sabrı içimdeki açlığı bastırdı.
Artık onu ısırmak için değil, vızıldamak için gidiyordum.
Sesimi duysun, varlığımı fark etsin diye.
Ve o da beni bekliyordu.
Kafasını yastığa koyduğunda, nefesinin ritmi değişiyor, o an sadece bana ait bir sessizlik oluşuyordu.
Bir bağ kurmuştuk doğanın tanımadığı, türümün hiç bilmediği bir bağ.
Zamanla fark ettim ki, kötülük de tıpkı karanlık gibi, ışığı hatırlamak için vardır.
Benim içimde kötülük doğaldı; yaşamak için gerekendi.
Ama o adamın varlığı, merhametin başka bir tür olduğunu gösterdi bana.
Bana göre zayıflıktı merhamet, ama onda bir güçtü. Sessiz, dirençli bir güzellikti.
Ona yaklaşmaya çalıştıkça kendi içimdeki karanlığın azaldığını fark ettim.
Belki de iyilik, bulaşıcıydı gerçekten.
Bir damla kana ulaşmak için yaratılmış ben bile, onun yanında içgüdümden vazgeçebildiysem,
belki dünya da, insanlık da, doğa da bir gün öğrenebilirdi bunu:
Kötüler de sevebilir.
Ve bazen, en saf sevgiyi kötülüğe en yakın olanlar hisseder.
Çünkü onlar, karanlığın içinden ışığı görmeyi öğrenir.
Bir gece duydum onu, annesine benden bahsederken:
“Sivrisineğim,” dedi.
O bilmiyordu, ben zaten ömrümün yarısına gelmiştim.
Bir ayı yeni doldurmuştum, yaşantılarımız kısadır bizim.
Bizim döngümüz yumurtayla başlar, larvayla beslenir, kozasına çekilip dönüşen pupa evresiyle sürer, bir kanat çırpışıyla da sona ererdi.
Ama onun yanında beşinci bir evreyi buldum: Bağ…
O evrede, içgüdülerim yavaşça sönmeye başladı.
Artık doğurganlığımı, açlığımı, varoluş dürtümü bastırarak yaşadım.
O adamın sessizliğinde anlam buldum.
Bir gün, vızıltımı duymayacağı bir gece gelecekti elbette.
Ve ben, kanat çırpışlarımın son gücüyle onun uykuya dalışını izlerken yok olacaktım.
Ama gitmeden önce bir şey bırakmak istedim:
İnsanların “veda” dediği o duyguyu.
Sevgili Adam,
Artık seni her gece izleyemeyeceğim.
Vızıltımı aradığın o anlarda sessizliğin biraz daha derinleşecek.
Ben orada olmayacağım, ama nefesinin kıvrımlarında bir yankım kalacak.
Sana yaklaşmak için doğdum,
ama senden uzak durmayı öğrendim.
Kanını içmeden de sevebileceğimi, aç kalmadan da yaşayabileceğimi öğrettin bana.
İçgüdümün sınırlarını, doğamın isyanını seninle tanıdım.
Benim yaşamım dört evreden oluşurdu;
ama seninle beşincisini keşfettim: Sevgi…
Bu, hiçbir türün biyolojisinde yok.
Ama seninle ben başardık.
Bir gün uyku erken gelecek sana.
Vızıltımı beklerken gözlerin kapanacak.
Ve sen, farkında olmadan beni hatırlayacaksın. Kanatlarımın yankısı kadar ince bir hatıra gibi.
Benim adım yoktu, türüm bile önemsizdi.
Ama senin dilinde “sivrisineğim” oldum.
Ve bu, kısa bir ömür için sonsuzluğa eşdeğerdi.
[Mustafa Oğuz Mucurluoğlu]
